Amerikaanse oorlogsgames en het dagelijks leven in Irak

Één van de meest opmerkelijke ontwikkelingen sinds het begin van de oorlog in Irak is de opkomst van Amerikaanse oorlogsgames onder Irakese jongeren. Ondanks –of dankzij- dat het land in puin ligt, weet een steeds grotere groep tieners de weg te vinden naar zogenaamde first person shooter games die gebaseerd zijn op de invasie in Irak, om daarin vervolgens zoveel mogelijk terroristen neer te schieten. Het gamen is een manier geworden om het dagelijks leven in Irak een plek te geven, om in contact te komen met mensen zonder de gevaarlijke straten op te hoeven gaan en om indirect wraak te nemen op terroristische groepen.

Stijgende populariteit

Het tijdschrift The New Yorker wijdde eind 2013 een artikel aan de opkomende gamingindustrie in Irak. Onder het regime van Saddam Hoessein was nauwelijks aan games te komen en wisten alleen de rijkere Irakezen sporadisch een spel uit Europa te importeren voor hun kinderen. Sinds de val van het regime is echter een bloeiende Irakese gamingindustrie ontstaan, die sinds 2011 aan een langzame maar zekere opmars bezig is. Zo worden er sinds een paar jaar in Irak zelf games geproduceerd, zoals het strategiespel Labaik Ya Iraq, oftewel ‘Irak, wij beantwoorden uw oproep’. Deze zijn echter niet zo populair als de Amerikaanse games Battlefield 3 en World of Tanks. Vooral Battlefield 3 is het benoemen waard, omdat dit spel deels gebaseerd is op de Irakoorlog en een aantal belangrijke scènes plaatsvindt in de noord-Irakese stad Sulaymaniyah. Het is een first person shooter game, wat inhoudt dat de speler alles ziet vanuit zijn eigen perspectief en vanuit deze positie zijn vijanden verslaat. In de game speel je een Amerikaanse soldaat die lokale terroristen en andere opstandelingen neerschiet. Hoewel dit misschien dubbel zou kunnen aanvoelen voor Irakese gamers, is het spel enorm populair; volgens Irakese gamers wordt Battlefield 3 beter verkocht dan welke andere game ook. Een groot aantal van de spelers met de hoogste scores komt zelfs uit Irak.

Interesse in oorlogsgames

Kijk je verder naar de Irakese context, dan is het eigenlijk niet vreemd dat de oorlogsgames goed ontvangen worden in het Midden-Oosterse land. Ten eerste zijn veel tieners van nu opgegroeid met de militaristische cultuur zoals die normaal was onder Saddam Hoessein. Onder zijn regime leerden basisschoolkinderen al hoe ze met verschillende wapens moesten omgaan – schieten met een kalasjnikov stond ook op het programma. Ten tweede is de Irakese publieke ruimte extreem gevaarlijk; ieder jaar vinden nog steeds duizenden mensen de dood op straat. Irakese ouders moedigen het daarom aan als hun kinderen ervoor kiezen om binnen te blijven om te gamen; naar buiten gaan om andere hobby’s te beoefenen is tenslotte te gevaarlijk. Ten slotte is er het psychologische effect; gamen biedt een ontsnapping aan de grauwe realiteit van het kapotgebombardeerde land en geeft daarnaast de mogelijkheid om virtuele terroristen dood te schieten en op die manier indirect ‘wraak’ te nemen op degenen die het land mede hebben verwoest.

Wederzijds begrip

Jonge Irakezen kunnen zichzelf dus op een veilige manier uiten door middel van het spelen van oorlogsgames. Dit is echter niet het enige positieve gevolg van de opkomst van videogames in Irak. Veel spelers geven aan dat ze via hun online games mensen hebben leren kennen van over de hele wereld en dat daar vaak goede vriendschappen uit komen. Door middel van deze vriendschappen leren de Irakezen veel over andere culturen en ontdekken andere spelers dat Irakezen geen terroristen zijn, maar juist slachtoffers van terrorisme. Zo bevorderen de games wederzijds begrip tussen gamers van over de hele wereld. Kortom, oorlogsgames vormen misschien geen oplossing voor de problemen in Irak, maar bieden een welkome afleiding en een medium waardoor jonge Irakezen kunnen kennismaken met de buitenwereld en hun plek in de wereld kunnen ontdekken.

You may also like...